Laat je niet in de luren leggen bij een reorganisatie

Afgelopen jaar heb ik een herstructurering meegemaakt en aan mee gewerkt wegens een overname van ons bedrijf. Gezien ik in het senior management team zat en ik als high potential werd bestempeld werd mij doorgaans aangegeven me geen zorgen te maken. Met veel enthousiasme en bevlogenheid ga je dan ook de herstructurering aan en stel je je open voor alle nieuwe en dynamische processen die hierbij komen kijken. In de loop der tijd ontdek je dat er politiek gaat spelen en dat de antennes ipv naar buiten naar binnen gericht gaan raken.

Collega’s worden onzeker over hun eigen toekomst waardoor er meer individualisme gaat ontstaan en een soort van oerinstincten naar boven komen, althans zo ervoer ik dat. Daarnaast werd Steef meer duidelijk dat er andere zaken op de achtergrond speelden (kapitaal aandeelhouders en bestuurders).

Doordat dit proces ontstaat, wordt de kern van een organisatie geraakt. Het DNA en alles waar het hart van een organisatie mee gepaard gaat. Dit voelt heel verkeerd en misleidend waardoor ik meer ben gaan nadenken over of deze overname en het ‘nieuwe bedrijf’ wel past bij de waarden en normen die ik zelf voor ogen heb. Ondanks dat je toch niet als ‘verliezer’ wilt worden gezien, doe je wel aan de hele poppenkast mee om vervolgens alsnog tezamen met een aantal andere toptalenten (met meningen) eruit gewerkt te worden.

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik wilde er al weg, maar had liever dat heft in eigen handen gehad. Dan krijg je het hele gebeuren met advocaten etc. Waar het eigenlijk op neerkomt is dat ondanks mooie prestaties van afgelopen jaren je weggaat met een nare smaak. Zonde want als zaken helder gecommuniceerd worden en transparant zijn, kun je een hele hoop voorkomen. Daarnaast ben ik ook van mening dat bij reorganisaties de snelheid van handelen in een heel hoog tempo moeten liggen. Anders wordt het een moeilijk verhaal.

Doe je ook mee met ons narratief onderzoek naar de toekomst van werk?

Deel je verhaal, op anonieme basis.