Bianca van Beugen

In mijn geïdealiseerde voorstellingen zou werk en leven samenvloeien tot een levenswerk, iets zinvols waarin talenten en passies tot expressie komen, iets dat op persoonlijk gekozen wijze bijdraagt aan een betere wereld.

Dit ideaalbeeld heb ik zelf nog bij lange na niet kunnen bereiken. Integendeel, na een psychische crisis ben ik arbeidsongeschikt verklaard. Enige tijd had ik in het geheel geen perspectief en ik had dankbaar moeten zijn dat de verzorgingsstaat in mijn levensonderhoud voorzag, maar dat was ik niet. Ik voelde me vooral schuldig, en kansloos om die schuld ooit nog in te lossen.

Wel bleek ik bepaald niet de enige te zijn die niet bij het ideaalbeeld in de buurt kwam. Zo veel mensen uitgerangeerd en ontmoedigd in de psychiatrie. Zo veel mensen niet uitgerangeerd maar op hun eigen niveau eveneens ontmoedigd. Vastgeroest in een baan of in juist gedwongen tot voortdurend flexibele aanpassing in een soort “rat race” voortploeterend.

Tegelijk waren er ook mensen die soortgelijke ideaalbeelden hadden als ik zelf. Sommigen geloofden zelfs in de berikbaarheid ervan, of zeiden zelfs hun persoonlijke ideale manier van werken al bereikt te hebben. Het ideaalbeeld leeft dus wel, en vooral ook het verlangen ernaar…

Inmiddels heb ik persoonlijk weer wat meer perspectief, al voelt het nog zeer onzeker na zo volledig uitgerangeerd te zijn geweest. Maar ik ben met een masterstudie bezig en heb zelfs een volwaardige stageplaats weten te verwerven waar ik wetenschappelijk onderzoek mag doen ten dienste van de volksgezondheid. Dat soort werk is wel wat ik zoek, al denk ik dat de manier waarop dit werk ingericht is nog wel voor verbetering vatbaar zou kunnen zijn.

Werkleven lijkt mij dan ook een zinvol project, zowel omdat ik zelf nieuwsgierig ben naar wat er leeft rondom werk als ook omdat ik hoop dat het project uiteindelijk kan bijdragen aan verbeteringen. Zoals ik zelf in de psychiatrie ervaren heb, kan het voor werkelijke verbetering cruciaal zijn om niet blind te staren op statistische hulpmiddelen, maar juist vooral de mens als mens te blijven zien en werkelijk naar het verhaal te luisteren. Dat is nog een hele kunst, en alsnog zal dit project dat vermoedelijk ook niet volledig kunnen realiseren, alleen al doordat het toch in een gestandaardiseerde vorm en via internet moet. Maar onze intentie is wel om “werkelijk naar de mens en diens verhaal luisteren” zo dicht mogelijk te benaderen. Daarin kan zowel van positieve als van negatieve ervaringen veel geleerd worden, en ik hoop dat er nog veel moois uit dit project mag voortkomen.